Ουίλιαμ Σάρογιαν, ο αρμενικής καταγωγής πολυσυζητημένος συγγραφέας με τα 500 διηγήματα

Ουίλιαμ Σάρογιαν, ο αρμενικής καταγωγής πολυσυζητημένος συγγραφέας με τα 500 διηγήματα

366
0
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Σ

Σαν σήμερα, στις 31 Αυγούστου 1908, πριν 110 χρόνια, γεννιέται στο Φρέσνο της Καλιφόρνιας ο Ουίλιαμ Σάρογιαν. Κατάγεται από μια οικογένεια Αρμένιων μεταναστών. Σε ηλικία δύο ετών χάνει τον πατέρα του και όλα τα χρόνια της παιδικής του ηλικίας ως την εφηβεία τα περνάει σε ένα ορφανοτροφείο. Έτσι, κυρίαρχα στοιχεία του περιβάλλοντος του γίνονται η μοναξιά και η απογοήτευση.

Νεαρός ακόμη προσπαθεί να κάνει την τύχη του σε διάφορα επαγγέλματα όπως σερβιτόρος, δημοσιογράφος και καλλιεργητής αμπελιών αλλά είναι αδύνατο να σταθεί κάπου. Έτσι, ο Σάρογιαν θα αρέσκεται συχνά να δηλώνει ότι δεν υπάρχει στην Καλιφόρνια γραφείο εύρεσης εργασίας που να μην τον γνωρίζει και που θα ήταν έτοιμο να τον δεχθεί σε ακρόαση.

Από τα δεκατρία του χρόνια αρχίζει να γράφει διάφορες ιστορίες αλλά θα πρέπει να περιμένει ως το 1934 για να δει να δημοσιεύεται το πρώτο βιβλίο του. Είναι «Ο τολμηρός νεαρός πάνω στην ιπτάμενη αιώρα».

Κυρίαρχα στοιχεία των ιστοριών του είναι οι ρομαντικές του ιδέες και η σταθερή πίστη του στην καλοσύνη των ανθρώπων. Αυτές ακριβώς οι αντιλήψεις του Σάρογιαν τον κάνουν να ξεχωρίζει από τις κυρίαρχες τάσεις της αμερικανικής λογοτεχνίας. Αρνείται να υιοθετήσει τον πεσιμισμό, ο οποίος εκδηλώνεται στους συναδέλφους του με τη μορφή ενός άκρατου νατουραλισμού. Στη θέση της λογοτεχνίας της εξέγερσης αντιπροτείνει τη λογοτεχνία της ελπίδας και της αισιοδοξίας.

Η εντιμότητα και ο αυθορμητισμός, η υγιής ανθρώπινη σκέψη και η αγάπη για τον κόσμο, τον αναδεικνύουν σε ένα από τους πιο πολυσυζητημένους συγγραφείς, που μεταξύ του 1934 και του 1939 γράφει 500 διηγήματα. Πολλά από αυτά θα μείνουν αδημοσίευτα μέχρι τις μέρες μας.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1940 εκδίδεται το βιβλίο του με τον τίτλο «Το όνομα μου είναι Αράμ». Αυτό είναι και το τελευταίο έργο που ολοκληρώνει τον διηγηματικό κύκλο και τώρα στρέφεται στο θέατρο. Από αυτές τις δημιουργίες του αξίζει να αναφέρουμε το «Η καρδιά μου βρίσκεται στα οροπέδια» και τους «Ανθρώπους των σπηλαίων».

Όλα τα έργα του ανεβαίνουν στο Μπρόντγουαιη και αρκετά σημειώνουν μεγάλη επιτυχία. Είναι έξοχες και φανταστικές κωμωδίες, τις οποίες ο Σάρογιαν τις γράφει με το βλέμμα στραμμένο στο Χόλυγουντ, καθώς χρειάζεται τα καλοπληρωμένα συμβόλαια για να εξοφλήσει τα διαρκή του χρέη.

Το 1940 του απονέμεται, για ένα δράμα του, το βραβείο Πούλιτζερ αλλά αρνείται να το παραλάβει, γιατί είναι της άποψης ότι η τέχνη δεν επιτρέπεται να πατρονάρεται από το χρήμα. Με αφορμή αυτό το γεγονός ο Σάρογιαν θα πει: «Είμαι τόσο μεγάλος όσο πιστεύουν για τον εαυτό τους οι άλλοι καλλιτέχνες, οι οποίοι νομίζουν ότι είναι μεγάλοι ή συμπεριφέρονται σαν να ήτανε μεγάλοι. Απέναντι σ΄αυτούς δίνω την εντύπωση πως είμαι λιγάκι παθητικός ή πιθανόν αρκετά τρελός».

Οι προκλητικές δηλώσεις και η σκόπιμη η αδιαφορία του για τα προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου προδιαθέτουν αρνητικά τους κριτικούς, οι οποίοι τον κατηγορούν για επιφανειακό οπτιμιστή.

Είναι ο απλός κόσμος των μικρών ανθρώπων και των αγροτών, απ΄τον οποίο ο Σάρογιαν αντλεί την έμπνευση του, τη διαμαρτυρία του κατά του σύγχρονου κόσμου κι ενάντια στον πολιτισμό των μηχανών.

Μετά τον πόλεμο ο Σάρογιαν επανέρχεται στη συγγραφή των παλιών ιστοριών του, αλλά τώρα σ΄αυτές κυριαρχεί ένα κλίμα απομυθοποίησης, το οποίο διαφέρει ριζικά από την ατμόσφαιρα των προηγούμενων έργων του. Οι εμπειρίες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου τον βοηθούν να δει κατάματα τη γυμνή πραγματικότητα, το κλίμα βίας που κυριαρχεί στον κόσμο. Στα τελευταία χρόνια ασχολείται κυρίως με την αυτοβιογραφική πεζογραφία.

Πέθανε στις 18 Μαίου 1981 στη γενέτειρα του, το Φρέσνο της Καλιφόρνιας.

ΠΗΓΗ: ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΒΟΡΕΑΣ»

Σ

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ