Αρχική ΑΠΟΨΕΙΣ “Ναι μεν Όχι, στον Πρόεδρο Αναστασιάδη, όμως δύο και τρία Ναι...

“Ναι μεν Όχι, στον Πρόεδρο Αναστασιάδη, όμως δύο και τρία Ναι στο Κυπριακό βέτο”

Σ

                         Γράφουν οι: Χρήστος Κηπουρός και Πασχάλης Χριστοδούλου

Όταν προ ημερών γράψαμε υπέρ της άσκησης του Κυπριακού Βέτο, δεν περιμέναμε ότι θα υπήρχε τέτοια μεγάλη αποδοχή των απόψεων μας. Οι οποίες βέβαια δεν περιορίζονται στις, με τον προσήκοντα σεβασμό, παροτρύνσεις προς τον Κύπριο Πρόεδρο Αναστασιάδη, να μην κάνει πίσω, μέσα από το γραπτό “Βάστα Πρόεδρε Αναστασιάδη” {1}.

Οι απόψεις μας αυτές εκτείνονται σαφέστατα στη σφαίρα της υπαρκτής πολιτικής Ελλάδας, και φυσικά στις ιστορικές της ευθύνες, απέναντι στη μαρτυρική μεγαλόνησο. Και πριν από όλους, στην Κυβέρνηση, όσο και στην Αξιωματική αντιπολίτευση, μετά των όποιων ελασσόνων εκδοχών. 

Με το σημερινό μας σημείωμα θέλουμε, απευθυνόμενοι προς όλους τους ανωτέρω, να πούμε να αφήσουν ήσυχο τον Κύπριο Πρόεδρο. Να μην τον εμποδίσουν να εκφράσει, όπως εκείνος νομίζει, το πατριωτικό συμφέρον της μεγαλονήσου. Και επόμενα του ίδιου του Ελληνισμού. 

Αν δεν συμπαρασταθούν στα δίκαια της Κύπρου, τουλάχιστον ας μη τα καταδολιεύσουν. Τους περιλαμβάνουμε όλους, αφού τόσο η Κυβέρνηση, η οποία διατηρεί, εν είδει συγκοινωνούντων δοχείων, ανοιχτούς διαύλους με την Γερμανίδα Καγκελάριο και φαν της Τουρκίας Μερκέλογλου {2}, όπως την αποκαλέσαμε, όσο και η Αξιωματική αντιπολίτευση η οποία διατηρεί δεσμούς αίματος με το ΑΚΕΛ, το οποίο δεν έχει καθαρή θέση για το εθνικό ζήτημα παλαιόθεν, και στο οποίο οφείλει να απευθυνθεί, ώστε να αλλάξει την έως σήμερα στάση του. Να αφήσει δηλαδή την πολιτική του: “άλλα λόγια να αντιπολιτευόμαστε”. Και η Ελλαδική όσο και η Κυπριακή Αριστερά, ας αντιπολιτεύονται όσο θέλουν, όμως οφείλουν να στηρίξουν το βέτο του Προέδρου Αναστασιάδη.  

Ένας παραπάνω λόγος για να το κάνει αυτό η ίδια η ημεδαπή αξιωματική αντιπολίτευση, είναι οι  ημέρες και κυρίως τα έργα κατά τη διακυβέρνησή της, που δεν την τιμούν. Ας μην επεκταθούμε πέραν του Σκοπιανού, π.χ. στα του σχεδίου Ανάν, γιατί εκεί υπάρχει ένα προπατορικό αμάρτημα που διατρέχει ολόκληρη σχεδόν την υπαρκτή πολιτική Ελλάδα.

Η σημερινή στήριξη δεν υποκρύπτει κάποια αντιπαροχή. Δεν το κάνουμε ώστε να εγγράψουμε κάποια κουτοπόνηρη προοπτική. Απλά δεν επιθυμούμε να μπει σε υποθήκη ο ίδιος ο Κυπριακός Ελληνισμός, πριν οδηγηθεί κάποια στιγμή σε γεωοικονομική έξωση από την Ανατολική Μεσόγειο.  

Δεν υπάρχει πιο μεγάλη διαστροφή της ιστορίας, όταν ένας παρείσακτος, όπως ο Αττίλας με όποια μορφή και αν έχει, στρατιωτική, πολιτική, γεωπολιτική, ενεργειακή, και ο οποίος διατρανώνει ότι δεν είναι καν μουσαφίρης αλλά ιδιοκτήτης, γίνει επικυρίαρχος. Και μάλιστα όχι με στρατιωτικά μέσα, που βαυκαλίζεται ότι διαθέτει υπεροπλία, αλλά με τη συγκατάθεση του ιστορικού του θύματος.

Γιατί μπορεί στην Αθήνα να το αγνοούν, όμως στην Κύπρο γνωρίζουν πολύ καλά, ότι αν κέρδιζαν πάντοτε οι μεγάλες χώρες, δεν θα υπήρχαν οι μικρές. Και η ύπαρξη της τραυματισμένης έστω, Κυπριακής Δημοκρατίας, που σήμερα είναι μέλος της Ε. Ε., όσο και της Ευρωζώνης, αποτελεί μια τέτοια περίπτωση. 

Είναι να διερωτάται κανείς που θα τις βάλουν τις αμαρτίες τους, οι εν Αθήναις θιασώτες του σχεδίου Ανάν, όταν κινδυνολογούσαν, για τις απρόβλεπτες συνέπειες της καταψήφισης του. 

Τουλάχιστον ο νυν Κύπριος Πρόεδρος, με το σημερινό του βέτο, εν πολλοίς επανορθώνει. Με άλλα λόγια διεκδικεί να εξασφαλίσει την ισχύ του ρηθέντος από το Δημοσθένη: “προς γαρ το τελευταίο εκβάν, έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται”. Κάτι που δεν το έκανε κανείς ημεδαπός εκ της επίσημης πολιτικής.

Άλλη μια φορά αποδεικνύεται πόσο μεγάλη σημασία έχει το να έχει κανείς πολιτική. Και που μπορεί να οδηγηθεί όταν δεν έχει. Και ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από αυτήν που προσφέρει η παραγωγή της. Ενώ δεν παίζει κανέναν απολύτως ρόλο ο υπαρκτός καταμερισμός της νεοελληνικής πολιτικής εργασίας. Και ότι υπάρχουν ομοψυχίες που ενώ δεν κάνουν μία, υπάρχουν διαφωνίες που αξίζουν πολλά.     

Το ρεζουμέ είναι σαφές: “Ναι μεν Όχι στον Πρόεδρο Αναστασιάδη, όμως δύο και τρία Ναι στο Κυπριακό βέτο”. Είναι περίπου το ίδιο με τον τίτλο στο Δημοψήφισμα για την Κύπρο: “Ναι μεν όχι στο σχέδιο Ανάν, αλλά πως”. Και είναι η ίδια πολιτική παιδεία που μπορεί να γίνει αποδεκτή από τους Έλληνες εξ όλου του πολιτικού φάσματος. Όπως και η απάντηση στο πως κτίζεται μια μεγάλη πλειοψηφία. Είναι τέλος μια εξελιγμένη μορφή του αρχαίου: “πάταξον μεν, άκουσον δε”.

________

Σημειώσεις

{1} βλέπετε militaire.gr, Πασχάλης Χριστοδούλου, “Βάστα Πρόεδρε Αναστασιάδη”, 29 Σεπτ. 2020, 

{2} βλέπετε, ό.π., Χρήστος Κηπουρός, “Αν έχεις εταίρους σαν την Μερκέλογλου και την πολιτική Ελλάδα, τι τους θέλεις τους εισβολείς, 1 Οκτωβρίου 2020, 

Σ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here